amonian anonima maniona
bromber
buksiak…

Saaristo is an archipelago in Turku area. It consists of 2000 islands which makes it one of the densest archipelagos in the world. One can take a round trip on Saaristo – it (the trip) has it’s own name but I forgot it. One of the things that caught my attention is that the flora around these islands is very similar to that of lakes – I was surprised to see a reed on the sea. They all look similarly: bigger ones have dense forests and rocky shores. Here and there you can see people laying on those rocks and sunbathing or others sailing around in their small boats. A perfect place to spend a few weeks in summer (if one seeks for a calm and peaceful place, of course).

The usual route goes like that: Pargas – Nagu – Korppoo – Houtskär – Iniö – Kustavi. I had only some time to see Nagu and its old church; unusual one – with some funny paintings on the walls, two grand pianos and one piano (sic!), and a ship model hanging instead of a lamp. Apart of that, the interior was very modest – I guess it’s usual in Lutheran churches. I noticed that this region (not only Archipelago, but west coast in general) is bilingual. It’s kind of unique as Finnish and Swedish are completely different languages, with almost no common words. I wonder if it’s only based on the region’s history or there are really many Swedish people. I recommend spending more than one day on Archipelago and maybe experience nightlife there.

Oh, maybe it’s usual in other countries or even other regions of Poland, but I think I had never seen an isolated (I mean in some distance from a church) bellfry before.

Hardly anyone reads books or newspapers. They would just stare at some point in space for minutes and hours. If they slept - that would be okay, but they stare all the time! Oh, I have to apologize all of those who stare and think at the same time. I guess it would be better if someone put some free newspapers around the corridors/compartments. Actually I’m not complaining about this, I just think it’s sad that people are so reluctant to think in their spare time. They would say something like: “it’s not the work- or school-hour, I’d like to rest for a while”. Since when “resting” means “doing nothing”? Ignorant society => government ignoring society.

I was happy to see electric sockets on corridors: it meant I would be able plug in my laptop and write a few e-mails (don’t think there’s wireless Internet over there, I wanted to do it off-line). How surprised I was to discover that there’s no electricity in those sockets. Why? I haven’t ever seen someone using it so I can tell it was not because of huge usage. This is a real riddle to me.

One could say I’m very pessimistic, but I’m not. Despite all those difficulties, train-traveling is my favorite way of moving around Poland (abroad I prefer hitchhiking because 1. train tickets are expensive 2. I meet many kind and interesting people. More on hitchhiking soon). I have time to think and read, to learn and write (at least I have a battery in my laptop). While traveling by train I realize how beautiful my country is. Especially in autumn, with all those golden-red forests and the grass still green, little cottages, cow herds, small lakes and ponds. Empty fields all around with a lonely tree here and there. If you want to see our landscape, take a train from Gdańsk to Zakopane. I guess in mountain area it’s even better, though I’ve never traveled by train there. And take a good book with you.

Oh, I forgot to say one good thing about PKP (Polish railway company): if my train is delayed, they always call the station where I change trains and the train waits until everyone is in. That causes another delay which is quite easy to reduce: instead of waiting 10 minutes on next stations, it waits 5 minutes or so.

Tak tak, od dziś studiuję i w związku z tym może napiszę kilka razy o uczelni, wzorem ludzi z MIT Admissions. Nie jestem opłacany, mam nadzieję jednak że będzie mi dane pisać tylko w superlatywach. No, a przynajmniej w większości…

Zapisałem się (o zapisach może kiedy indziej) na ćwiczenia do prof. Mitusia, jakież więc ogarnęło mnie zaskoczenie, że pan przy biurku jest “tylko” doktorem, a nazywa się Grzegorz Pawlik. Dostał jednak plusa za krasnoludzką brodę i kilka uśmiechów posłanych wystraszonym studentom. Kwadrans na wyjaśnienie spraw podstawowych i przechodzimy do rzeczy. Zadania ciekawe, po kolei rozwiązywane przez nas na tablicy (i plusy za aktywność). Doktor uśmiecha się na widok kilku licealnych nawyków: nawiasy kwadratowe na zaznaczenie działań na jednostkach, wzory z nieba i inne takie, prosi by “z łaski swojej” je zetrzeć, ale sprawia wrażenie istoty ze sporymi zasobami człowieczeństwa (zaraz, czy powyższe + fizyk to nie jakiś oksymoron?). Chyba nie trafiłem źle, bo wygląda na wymagającego i układnego zarazem.

Studia to takie ulepszone liceum: nikt na ćwiczeniach nie gada, nie zajmujemy się pierdołami, (no… nie miałem jeszcze wykładów humanistycznych), ławki niepopisane, jest sympatycznie (szczególnie jak ktoś zacznie wymachiwać teoriami przy tablicy). Przede mną dziś jeszcze ćwiczenia z analizy.

Dwoje ludzi. Nie wiemy o nich prawie nic: Chłopak to dubliński busker pomagający ojcu w naprawie odkurzaczy. Jego wiek może być dowolny pomiędzy 25 a 40. Dziewczyna pochodzi z Czech, cały dzień spędza na sprzedawaniu kwiatów na ulicy, a wieczór na zajmowaniu się swoim dzieckiem. Jest bardzo młoda, pewnie ledwie skończyła 20 lat. Od Niego odeszła dziewczyna, Jej mąż został w kraju. Ona śpiewa:

Are you really here or am I dreaming
I can’t tell dreams from truth
for it’s been so long since I have seen you
I can hardly remember your face anymore

On:
Ten years ago
I fell in love with an Irish girl
She took my heart

One day I’ll go there and win her once again
but until then I’m just a sucker of a guy

Historia ujmuje swoją prostotą: film jest nieskomplikowany, a nie pozwolił mi się nudzić. Przepełniony emocjami wyrażonymi głównie przez muzykę, śpiew, gesty. Jeśli kto nie lubi filmów muzycznych - odradzam. Reszta, która gdzieś w kieszeni trzyma jeszcze resztki romantyczności, niech biegnie do kina. Nigdy w życiu nie postawcie Mamma Mia nad Once, nie oglądajcie Jeszcze Raz kolejnego P jak Pierdoły. Postaci (główne role gra dwójka prawdziwych muzyków: Glen Hansard i Markéta Irglová) nie są przerysowane, sytuacje w których się spotykają są autentyczne: niezręczne, pierwsze ich rozmowy były tak naturalne, że zastanawiałem się czy może aktorzy się siebie wstydzą. Oscara, którego dostali za muzykę (a konkretnie za Falling Slowly), uznaję raczej za wielkie wyróżnienie filmu (wszak obraz indie nie mógł dostać jednej z “głównych” nagród).

Once to jeden z tych filmów, gdzie fabuła schodzi na dalszy plan, a potem właściwie trudno opowiedzieć co się tam działo. Nie opowiem, zobaczcie, wsłuchajcie się, poczujcie dreszcz. I nie próbujcie odgadnąć zakończenia…

Once, once
I knew how to look for you
Once, once
But that was before
Once, once
I would have laid down to died for you
Once, once
But not anymore.

Ostatniego dnia faworytów nie było, my za to byliśmy już trochę zmęczeni. Udało nam się zdążyć na Lao Che, którzy zagrali naprawdę dobry koncert. Polecam wsłuchać się w ich ostatni album „Gospel”, bo pod przykrywką prostych rytmów czają się tam metaforyczne teksty odnoszące się do Biblii. Zespół wręcz bawił się razem z publicznością, wprowadzając bardzo miłą atmosferę, pozwalająca skupić się tylko na zabawie i muzyce. Nie spodziewałem się tego po obejrzeniu jakiegoś ich koncertu w telewizji. Jak widać, trzeba wszystko przetestować osobiście.

Szybko przeszliśmy w pobliże Vavamuffin, które nie zaoferowało nic poza znaną nam już przyjazną atmosferą wśród fanów. Muzyka nas interesowała nieszczególnie, wróciliśmy więc na scenę główną, gdzie występ zaczynała Goldfrapp. Wielka przestrzeń dawała ten komfort, że można było usiąść z dala od sceny nie tracąc z niej oka. Jak się okazało, była to całkiem dobra pozycja, bo dość spokojne melodie nie były stworzone do szaleństw. Po pół godzinie doszedłem niestety do wniosku że wszystkie utwory są do siebie zbyt podobne. Może dlatego, że na co dzień nie słucham muzyki elektronicznej? Wysiedzieliśmy do końca, nie bardzo skupiając się na wydarzeniach na scenie.

Gwiazdy wieczoru miały dopiero nadejść: Massive Attack i The Chemical Brothers. Mnie bardziej zależało na tych pierwszych, choć nie znałem ich muzyki zbyt dobrze. Mam zamiar to nadrobić, bo wygląda to na jazdę obowiązkową i pewnie wielu uzna, że nie mam wstydu pisząc powyższe słowa. Mają w sobie pewien mistycyzm, spokój i czar. Reszta nalegała by iść już do domu, nie dotrwałem więc do końca, ale zapadł mi w pamięć jeden moment. Przy utworze „Teardrop” w tle zaczęto wyświetlać polskie napisy. Cóż to było? Jakieś historyjki o Dodzie rodem z tabloidów, tak popularne w naszym kraju. Później temat nieco się zmienił: zobaczyłem agresywne slogany reklamowe, atakujące nas na co dzień ze wszech stron. Nieźle, ale co to wszystko znaczy? Nagle, pojawiły się takie oto napisy: „Możliwy czas siedzenia w areszcie bez otrzymania zarzutów – Polska: 2 dni – Niemcy: x dni – Wielka Brytania: 42 dni - kilka(naście) innych krajów – USA: bez ograniczeń”. W połączeniu z muzyką wywarło to niesamowite wrażenie, a przesłanie wryło się głęboko w pamięć…

Po drodze zatrzymaliśmy się jeszce na filmie „Open’er 2005-2007”. Prosiłem Michała i Ewę, żeby wytrzymali do ’07 i materiału o Muse. Po godzinie oni już spali, film się skończył, a upragnionego przeze mnie materiału nie było. Zmęczeni do granic możliwości wsiedliśmy w samochód i wróciliśmy. Żałuję trochę, że nie mogłem zobaczyć Chemicalsów, bo dali podobno jeden z najlepszych koncertów na festiwalu. Kto nie przeżył czegoś podobnego, przeżyć powinien, niezależnie od wieku i upodobań muzycznych. Festiwale rządzą się swoimi prawami, innymi od samodzielnych koncertów. Mają własną, niepowtarzalną atmosferę, którą trzeba poczuć…

Gwoździem programu mieli być Sex Pistols. Organizatorzy zmienili plany i zamienili Erykah Badu z CKOD, co nie robiło mi różnicy bo nie zależało mi na żadnym z nich. Chciałem zobaczyć Radio Bagdad, bo wydaje mi się że wyróżniają się spośród nowych polskich zespołów, które prawie wszystkie brzmią tak samo. Niestety, ustawili ich na 16, a my zazwyczaj dojeżdżaliśmy około 18-19. Powód? Złe zorganizowanie kolejki do podstawionych pod dworcem autobusów. Jeśli kolejka nie jest zorganizowana, tworzy się korek, ludzie się kłócą, mdleją i narzekają. To jeden z dwóch minusów organizacji, drugim bowiem był brak wystarczającej ilości koszy na śmieci na terenie festiwalu. Zaowocowało to mnóstwem plastikowych kufli po piwie leżących na ziemi.

Wyszło tak, że pierwszym zespołem który widziałem był nie byle kto, bo sam Interpol. Chyba lepiej ich słuchać w domowym zaciszu, bo nie mieli w sobie „tego czegoś”. Stali niemal nieruchomo, odgrywali tylko swoje role. Jasne, ciekawym przeżyciem było wysłuchanie na żywo „C’mere” czy “Pioneer to the Falls” (na „Evil”, jeśli grali, nie załapałem się, bo trzeba było iść na CocoRosie), ale nie było to nic ponad ciekawostkę.

CocoRosie wywołało u mnie mieszane uczucia – z jednej strony to bardzo ciekawy zespół, niebojący się eksperymentów, z drugiej ich pomysły nie zawsze do mnie trafiają. Na płycie słucha się ich przyjemnie, nieźli są jako muzyka-tło, jeśli trzeba się na czymś skupić. Porównanie do Interpolu wyszło na ich korzyść, siostry i ich zespół żył na scenie, brał udział w spektaklu. Facet od robienia podkładu własnym głosem wymiata, choć to nienowatorski pomysł. Według mnie trochę za dużo było rapowania, a trochę za mało tego ich łagodnego, kołyszącego i melodyjnego stylu. No i ten ścisk – większego na Open’erze nie przeżyłem, ale wiadomo: namiot.

Z CocoRosie popędziliśmy na Gentlemana (mieliśmy tylko jakieś 30-40 minut do Pistolsów). I tu bardzo pozytywne zaskoczenie, choć zdążyłem na 4 lub 5 kawałków. Energiczny, żywy zespół, bardzo dobry kontakt z fanami, radosna muzyka, takaż atmosfera: ludzie śmiejący się, śpiewający i tańczący. Na pewno to zasługa typu muzyki i usposobienia ludzi jej słuchających, ale mimo wszystko wielkie brawa dla zespołu. I ten specyficzny smrodek połączony z pojawiającym się tu i ówdzie dymkiem…

Gdzieś tam jeszcze w przejściu widziałem z daleka Jay-Z, ale jego otoczenie podobne do tego z teledysków (tak tak, te paniusie) skutecznie mnie odstraszyło. Podobno dał niezły koncert, ale to zupełnie nie mój typ. Na koniec była Erykah Badu, której nie znam, a też niczym się w pamięć nie wpisała.

Sex Pistols przedstawiać nie trzeba, ale może nie wszyscy znają ich takimi, jakimi są dziś. Brzuchy mają duże, ale alkohol chyba ich dobrze zakonserwował, bo ruszają się i wyglądają całkiem dobrze. Wiadomo, trochę musieli grać, udawać, bo przecież czasy inne i sens ich piosenek nieco wyblakł. Rotten w ramach tej gry bardzo często pluł na scenę, co wydawało mi się sztuczne i denerwujące (”patrzcie jacy z nas niegrzeczni chłopcy!”). Jak zaczęli grać… tak obudziłem się dopiero pod koniec. Domagałem się kolejnych utworów, skakałem, krzyczałem, szalałem z tłumem. Niech mnie kto skarci, że nie rozumiem, że to nie moja sprawa, a ja mówię: to mój hołd dla tego, co zrobili. Rany, te proste melodie mają w sobie coś co sprawia że eksploduje w tobie energia, właśnie to coś co pociąga za sobą rzesze fanów. Swój obraz zepsuli tylko bisem, na którym zagrali nie swoje kawałki (Hogwind? Hawkwind?). Nie mają może wielkiego dorobku, ale poniżać się do tego stopnia? Tak, w ich przypadku to poniżenie, takie zespoły coverów nie grają.

I tylko ten dreszcz, gdy skanduję z tłumem, domagając się, żądając: „Anarchy, anarchy, anarchy!”…

Pierwszego dnia nic nie liczyło się tak jak The Raconteurs. Wcześniej były Muchy, których w ogóle nie widziałem, a potem spotkaliśmy się z Francuzkami: Veronique i Delphine. Kiedy w lutym byłem w Avignon, opowiadałem Vero o Open’erze. Powiedziała: chcę pojechać. Dograliśmy szczegóły, przyleciała, była zachwycona. Z nimi poszliśmy na Editorsów, którzy nie zachwycali, oddaliłem się więc by podrzucić koleżankom do namiotu swój plecak. Po Raconteursach zaś wszystko było przyćmione, Roisin Murphy zagrała nieźle, ale nie pozostawiła wyraźnych wspomnień. Żałuję trochę, że nie zobaczyłem zespołu o wdzięcznej nazwie DeVotchka – liczyłem że może chociaż trochę zastąpią mi brak Beirutu. Niestety, decydując się na wyżej wspomnianych, musiałbym zrezygnować z zespołu White’a. No cóż, w końcu to festiwal, nie można zobaczyć wszystkiego.

Na czterdzieści minut przez dziewiątą byliśmy już ustawieni kilka metrów od sceny, gdzie mogliśmy podziwiać prawdziwe osobliwości. Szkoda, że na zdjęciu nie widać że jest umalowany. Tak tak, to był chłopak, w dodatku miał dziewczynę! Elegancko ubrani panowie w melonikach (ponoć ci sami, którzy obsługiwali koncerty The White Stripes) zaczęli rozkładać i testować sprzęt, czym podsycili niecierpliwość fanów.

Wreszcie. Zaczęli od Consoler of the Lonely. Jack White ustawił się tyłem do publiczności, by po kilkunastu sekundach teatralnie obrócić się i zacząć śpiewać. Wszyscy oszaleli, ja chyba też, choć obok trafił się jakiś pijany palant-dres, na którego nie zadziałałoby z pewnością „bez agresji fizycznej proszę”. Musieliśmy się trochę wycofać, ale tylko na tyle by nie uczestniczyć w pseudo-pogo, a by móc śpiewać i skakać z innymi. Nie było dużo rozmów z publicznością (co jest normalne na festiwalach), za to pokierowali nami znakomicie – a może nie trzeba było nikim kierować, skoro prawie każdy był tam zauroczony blaskiem The Raconteurs? To nie jest zespół, na który się staje w pierwszych rzędach tylko żeby popatrzeć. Było Steady As She Goes, Top Yourself, The Switch and The Spur, Many Shades of Black, było prawie wszystko co nagrali, a dosłownie wszystko na co czekałem, co do kawałeczka. Były chyba dwa bisy, rozciągnęli swój czas do granic możliwości i wielkie dzięki im za to. Nie byłem na wielu koncertach, ale ten był jednym z najlepszych. Z nazwiska i wyglądu znałem dotąd tylko White’a, jednak przypadł mi do gustu ich gitarzysta (zdaje się, że nazywa się Brendan Benson), który czasem zastępował Jacka.

Any pour souls who trespass against us
Whether it be beast or man
Will suffer the bite or be stung dead on sight
By those who inhabit this land

For theirs is the power and this is their kingdom
As sure as the sun does burn
So enter this path, but heed these four words,
You shall never return…

Przepraszam wszystkich ochroniarzy, którzy lubią potupywać na koncertach. Wczoraj we Wrocławiu chyba żadnego z nich nie było. Rozumiem, że tak ma być, ale na Manu Chao pan obok mnie po prostu przekroczył wszystkie granice beznamiętności. Honor bractwa uratował jego kolega, uśmiechający się do zagadującej go publiczności. Mimo wszystko, słowa uznania za brawurowe łapanie ludzi wypadających poza barierki, wyrzuconych na własne życzenie dziesiątkiem pobliskich rąk.

Szkoda, że wyżej wspomniana też nie świeciła. Dwie panie obok mnie najwyraźniej brały przykład z ochroniarza. Przecież jeśli nie chce się poskakać, poklaskać i pokrzyczeć z zespołem, można iść do tyłu - tam wszyscy stoją lub nieinwazyjnie kiwają się na boki. Pani za mną powinna postarać się o pracę w telewizji lub w służbach specjalnych, chciała bowiem przemyconym aparatem nagrać koniecznie cały koncert - przepraszam, że (mimochodem, oczywiście) wchodziłem w obiektyw!

Nie spodziewałem się pogo na Manu Chao, ale to sam zespół podsycał, bo często przerywnikiem międzyutworowym było szybkie ska. Nie lubię pogo, bo jest agresywne. Jest do przyjęcia na koncercie Sex Pistols (nie ubliżając zespołowi) ale, ludzie, Manu niesie chyba pokojowe przesłanie, co? Koleżanka napisała, że to włożenie wszystkich sił w dzikie szaleństwo. Świetnie, tylko po co te przepychanki i kuksańce? Grupy pogujących pojawiają się niczym wormsy w trybie random i nie sposób, niestety, wybrać bezpiecznego miejsca.

Bardzo dobrze, że się wybrałem do Wrocławia. To jeden z niewielu koncertów na których poczułem to “coś” - nienazwane uczucie, pomieszanie wolności i radości, przejrzystość myśli i niczym niezmącony optymizm. Manu i reszta wykonali świetnie swoje zadanie, bo muzycznie przecież się nie wybijają, ale są zespołem stworzonym do koncertów. No i dają radę, bo szaleństwo trwało jakieś 2,5h. No dobra, tylko miejscami ziewnąłem, bo kolejny raz “urozmaicili” występ tym samym mocnym ska…

Kto nie był, ten trąba.